Filmpjes zijn BS

Mijn mamma ging een filmpje kijken op het internet, een nieuws-site. En toen ging ze heel hard schrikken en nog harder huilen. Ze greep mij heel stevig vast en huilde mijn hele hoofd nat met al haar tranen.

Mamma was gestresst omdat ze een filmpje had gezien waarin een hond werd doodgeschoten. Stomme mamma!!! Ze moet ook niet naar zulke filmpjes kijken! Mamma moet alleen naar leuke filmpjes kijken waarin hondjes worden gekust en geknuffeld!!

Ik ben gekneusd geknepen en nat gehuild maar mamma is inmiddels weer rustig. Om mamma te helpen heb ik een goed filmpje opgezocht met leuke lieve Cavalier puppies. Rare mamma… zoveel hormonen in haar lijf voor de parasiet en dan naar zulke domme filmpjes kijken…

Mensen… zucht, je kunt beter kippen houden!

Over rugpijn en slagroom

Het gaat goed met mij. De cijfers van mijn blog lopen lekker op. Ik ben dol op bezoek. En ik zit nu bij Mieke waar ik goed wordt verzorgd en boel knuffels en koekjes krijg de hele dag. En hier zijn wel DRIE mensen om mee te spelen!! Lekker veel!! 

Mamma is thuis. Ze ging vorige week door haar rug. Daardoor kon ze helemaal niet meer met mij spelen. Wat een onzin. De dierendokter zei ook dat ik last heb van mijn rug maar ik kan gewoon lekker nog heel de dag spelen. Ik denk dat mamma zich aanstelt een beetje… 

Morgen is Mieke lekker jarig en ik reken op gebak. Met slagroom! Yummie. Kijk, op deze foto kun je zien hoe dol ik ben op slagroom (hint!!!!)

Ik snoep hier slagroom af van de lepel van mamma (of misschien Mieke, ik weet het niet meer… lekker belangrijk ook! Het gaat tenslotte om de slagroom). Mooi ben ik he! 

Morgen belooft dus een mooie dag te worden. Ik wilde dat Mieke elke dag jarig was. Dan ging ik lekker nooit meer naar mijn ouders! Behalve als zij jarig zijn want slagroom is slagroom tenslotte! 

Groetjes en tot slagrooms!! 

Komkommertijd

Praten met je huisdier

LONDEN - 

Binnen vijf tot tien jaar moeten we met 
dieren kunnen praten. 
Dierenexperts hebben dan voldoende technologie 
ontwikkeld om direct met beesten te communiceren.

Dit stond afgelopen donderdag in de krant. 

Ik snap niet wat zo een bericht in de krant doet? Ik communiceer
al jaren met mamma, gaat prima. Ik kan bloggen en mamma kan
lezen. Geen probleem. 

Okee, er doet zich wel af en toe een klein probleempje voor als
ik wil poepen… maar dat is gelukkig maar een heel enkel keertje.

Nieuws noemen ze dat… Tsk.

Hitland bos

Ik had nog beloofd om te vertellen over het Hitland bos.

Kijk, dat is een bos bij Capelle a/d IJssel, dat is hier niet ver vandaan. En mamma was er lang gereden en dacht: dat vindt Pien vast lekker wandelen hier.

Dus op een dag pakte mamma mij en pappa in de auto en gingen we erheen. Maar in de auto wist ik het meteen: dit is niet in orde hier.

Ik probeerde het mamma duidelijk te maken, en aan pappa ook. Maar het ging niet goed. Ik probeerde uit de rijdende auto te ontsnappen maar de deuren waren dicht en ik heb geen duimen.

Toen ging mamma parkeren en moest ik uit de auto: "Lekker stukje wandelen," zei ze. Maar ik wist wat er ging gebeuren: hier worden puppies aan bomen gebonden in dit bos. Dus ik bleef lekker veilig in de auto zitten.

Maar mamma is heel sterk en ik moest toch mee. Ik probeerde steeds terug naar de auto te lopen. Uiteindelijk hadden pappa en mamma het door: "Ze wil hier niet lopen," zei de ene. "Nee, ze lijkt wel bang," zei de ander.

JAAHAA, tuurlijk was ik bang! Hier in dit bos worden puppies aan bomen gebonden en ik ben een lief puppy, ik wil graag naar mijn warme huis terug met mijn lekker zachte plaats en al het eten!! Niet aan een boom in de kou!

We gingen uiteindelijk terug en van mamma en pappa hoefde ik nooit meer terug naar het Hitland bos. Gelukkig maar, ik weet niet of mijn arme hartje dat zou overleven.

Hier heb je nog even een foto van mij toen we een andere wandeling gingen maken, op het strand. Het was daar wel heel leuk. Ik ben dol op strand.

Mooi he, ben ik!

Peking Pien

Ik ging vorige week met mamma en pappa naar de chinees. Want we gingen eten kopen. Niemand had zin om eten klaar te maken en dat buikje van mij heeft toch onderhoud nodig…

Maar eenmaal bij de chinees in de buurt rook ik het al: dit is niet goed! dacht mijn neus. Maar ik moest toch mee want mamma is altijd bang dat ik gestolen wordt als ik buiten moet blijven (en trouwens, ik zelf ook, en een nieuw baasje geeft misschien niet zulk goed eten aan mij als mijn eigen ouders).

Maar eenmaal binnen leek het mee te vallen. Ik kroop voor de veiligheid op mamma's schoot en een lieve vrouw die daar ook op eten zat te wachten kwam me lekker knuffelen. Ikke helemaal blij.

Maar toen zei die vrouw tegen mamma: "Dapper hoor, dat je haar mee durft te nemen hier naar binnen!" En pappa zei: "Hmmm Peking Pien… vast lekker."

En ik dacht: "STREEEEESSSSSSSSSS!!!!!!!!"

Ik probeerde weg te komen maar ik kon de deur niet ruiken door al die andere luchtjes daar (van andere Peking Puppies) en mamma gaf commando dat ik terug op schoot moest komen….

Ik keek mamma aan: Red mij, help snel!! Maar gelukkig kwam het eten en konden we snel naar buiten.  Eenmaal thuis had ik geen trek meer (voor het eerst in mijn leven). Mijn arme maagje was helemaal samengeknepen van de stress.

Ikke ga niet meer terug naar die boze chinees. Er is niet te zeggen wat ze met me doen als ze me ooit te pakken krijgen. Ik hoop dat mamma dit leest en me nooit meer meeneemt!

Kijk, hier onder nog een foto van mij: ik ben blij dat het eindelijk mooi weer is en lig in de tuin mijn vitaminen D op te slorpen. Mooi he, ben ik!

Tot de volgende keer allemaal. Dan zal ik jullie vertellen van die keer dat mamma en pappa me mee namen naar het Hitland en ik ook een reactie had a la chinees. Het heeft wel geholpen want ze hebben me er (gelukkig!) nooit meer naartoe gebracht.

Boze dokter

Eerst het nieuws van de parasiet van mamma, en nu dit weer.

Ik moest naar de dierendokter. Ik wil daar helemaal nooit heen maar van mamma moet het ieder jaar. De dokter is gemeen en prikt met een naald in mijn zij!! Echt nergens voor nodig. Mamma zegt dat ik mijn 'inenting' nodig heb maar ik geloof er niets van. Ik weet natuurlijk niet precies wat een 'intenting' is maar het doet zoveel zeer… kan niet goed zijn.

En de dokter ging me ook 'nakijken'. Tssk, mangelen zul je bedoelen. Het deed zeer hoor! Ze ging aan mijn pootjes draaien, mijn lijfje indrukken en uitrekken en toen ging ze ook nog mijn arme ruggengraat langs. Ze porde er met haar duimen in om te kijken of het pijn deed.

HALLO!?!?!?!? Zal ik dat ook even bij haar doen? Natuurlijk doet dat pijn. Ik ging hard piepen en ze stopte ermee. Maar mamma had er geen vertrouwen in en de dokter moest het nog een keer doen. Toen heb ik lekker geprobeerd haar te bijten! Niet echt natuurlijk, ik kan niet bijten, maar voor de nep. Ze was heel erg geschrokken, die stomme dokter en stopte met haar gepor.

Eindelijk mocht ik mee met mamma naar huis. Nu mag ik van mamma niet meer op de stoelen springen en ook niet meer er vanaf. Maar ik doe het lekker toch want als niemand aan mijn rug peutert, doet het heus niet zoveel pijn.

Mamma houdt mij met haviksogen in de gaten maar dat is niet zo erg. Ik heb al 2 extra koekjes gescoord omdat mamma me 'zielig' vindt. Nou, ik ben ook zielig want ik houd niet van de dokter! Als ik braaf ben en gezond blijf, hoef ik pas over een jaar terug, zegt mamma. Ik hoop het.

Arme moeder

Mijn lieve moeder is heel zielig: ze heeft een parasiet!

Voor mensen die niet weten wat een parasiet is (ik wist het eerst ook niet) heb ik het even opgezocht in de Van Dale:

pa·ra·siet (de; zelfstandig naamwoord; meervoud: parasieten) 1(m) dier dat op of in een ander organisme leeft en daaruit voedsel trekt2(m,v) iemand die op anderen teert

Zielig he, voor mijn moeder. Het is echt heel verdrietig voor haar want de dokter heeft gezegd dat die parasiet er pas rond 25 november uit komt. Dus mamma moet het nog heel lang verdragen.

En ze is er heel beroerd van. Ze moet in de ochtend heel vaak overgeven en in de middag moet ze dutjes doen omdat ze zo moe is.

De parasiet zit in haar buik en vreet zich helemaal vol. Daardoor gaat hij groeien en de buik van mamma groeit mee. Voor het 25 november kan worden, is de buik van mamma zo groot dat ik niet meer op schoot pas. Mamma heeft het zelf tegen met gezegd. 

Ik baal natuurlijk, want die parasiet gaat dadelijk de boel een beetje bederven hier. Mamma moet naar het ziekenhuis in november om de parasiet eruit te laten halen. En als dat ding er eindelijk uitkomt, dan laten mamma en pappa het niet achter in het ziekenhuis!! Ze gaan het meenemen naar huis!! Ongelooflijk toch!?!?!?!?!?

Ik maak mamma nooit ziek en dadelijk pas ik vanwege die buik niet eens meer op schoot. En die parasiet maakt mamma heel de tijd ziek en die mag straks OOK op mamma's schoot (als er weer plaats is). Ik kan het niet begrijpen.

Pappa zegt dat de parasiet een eigen naam krijgt en heel veel gaat huilen en poepen straks, als 'ie niet meer in mamma's buik zit. Nou, ik zit er niet op te wachten, zo'n jankende schijt-machine.

Misschien veranderen mamma en pappa nog van mening en laten ze de parasiet toch achter in het ziekenhuis. Dan blijf ik lekker het lievelingetje. En ik heb tenminste geen luier  nodig om in te poepen, ik weet al heel lang dat dat buiten op straat moet!

Maar mamma heeft wel gezegd dat ik de parasiet mag likken en ermee mag spelen later… dus misschien is het toch wel leuk… ik weet het nog niet.

Er is een foto van deze parasiet in mamma's buik maar ik weet niet hoe ik moet scannen (en ik heb geen duimen!). Hopelijk doet pappa het vanavond want mamma weet het ook niet… (zucht!). Dan kan ik aan iedereen laten zien hoe de parasiet die mijn moeder zo ziek maakt eruit ziet.